India: vrouwen als dienaren van God

Vrouwen in India

“Save Women. Save India.” De boodschap van de vele demonstraties in India is duidelijk. Indiase vrouwen moeten gered worden. Volgens sommigen uit de klauwen van de autoriteiten, die niets doen tegen het geweld van vrouwen. Volgens anderen juist voor vele mannen, die de vrouwen alleen al met hun ogen uitkleden. Over een ding zijn de demonstranten het eens: er moet meer veiligheid komen voor de Indiase vrouwen. Veiligheid die ze eerder hadden moeten krijgen. Veel eerder.

Toegetakeld met ijzeren staven, meerdere malen verkracht en naakt en bloedend uit de bus gegooid. De details die na groepsverkrachting van de 23-jarige studente in New Delhi naar buiten zijn gekomen, zijn misselijkmakend. Heel India reageerde geschokt toen het ongeluk bekend werd en nooit eerder leefde  er zo veel woede onder de bevolking over dit onderwerp. Het land dat behoort tot de gevaarlijkste landen ter wereld voor een vrouw, wordt nu wekenlang onder druk gezet om iets te doen tegen deze reputatie. En het zijn niet alleen vrouwen die schreeuwen om meer gerechtigheid. Ook mannen roepen autoriteiten op om de straffen voor geweld tegen vrouwen te verhogen.

Of dit jaar de boeken in gaat als het jaar waarin de Indiase vrouwen gerechtigheid krijgen, is echter nog maar de vraag. Eeuwenoude tradities hebben er voor gezorgd dat de slechte behandeling van vrouwen verankerd zijn in de Indiase samenleving.  Volgens het geschreven werk van een Indiase priester in de 18e eeuw, moet een vrouw haar hele leven toe wijden aan haar man en hem aanbidden als haar god. Het is volgens hem niet meer dan logisch dat een vrouw eerder sterft dan haar man. Als dit bij sommige misgevallen niet zo is, moet zij haar eigen leven opofferen tijdens de crematie van haar man. Dit stuk geschreven tekst van Tryambaka blijft niet alleen bestaan op papier. De weduweverbranding (de sati) is een oude traditie waarbij een weduwe als het ware levend verbrand wordt tijdens de crematie van haar man. De sati was een teken dat een vrouw daadwerkelijk haar man aanbad. Het woord is dan ook een synoniem in het Sanskriet voor ‘de goede vrouw.’ Hoewel deze praktijk verboden werd door de Europeaanse (waaronder ook de Nederlandse) kolonisten en inmiddels illegaal is, wordt de verbranding soms nog steeds uitgevoerd op het platteland in India.

Ook de devadasi (letterlijk: dienaar van god) was een religieuze traditie waarbij de maagdelijkheid van  jonge meisjes rond de vier jaar oud, geveild werd door hun ouders. Deze religieuze vorm van prostitutie werd pas 24 jaar geleden verboden, maar wordt vandaag de dag nog illegaal uitgevoerd.

Volgens het boek van Radha Kumar, The History Of Doing, begonnen vrouwen pas echt te participeren in de maatschappij in de tijd van de dekolonisatie. Dit kwam doordat Mohatma Ghandi ze aanmoedigden om mee te doen tegen de beweging voor onafhankelijkheid. In dezelfde tijd begonnen vrouwenorganisaties zoals All India Women’s Conference en de National Federation of Indian Women op te komen. De organisaties wilden er vooral voor zorgen dat de positie van de vrouw in de samenleving verbeterd werd. In 1920 werd het voor vrouwen mogelijk om onderwijs te volgen en te studeren. Savitribai Phule was een voorstander voor onderwijs voor vrouwen en was zelf de eerste vrouwelijke lerares die les gaf op een school voor meisjes.

Savitribai Phule

Savitribai Phule

Savitribai Phule(1831 – 1897) was nog maar negen jaar oud toen ze uitgehuwelijkt werd aan de 13-jarige JyotiRao Phule. Hoewel Phule geen onderwijs had gekregen, leerde ze door haar nieuwsgierigheid al snel lezen. Samen met haar man probeerden ze maatschappelijke problemen zoals de vrijheid van vrouwen, het hertrouwen van weduwen en de ongelijkheid binnen de kastenstelsel, op te lossen. Het paar richtten samen de een school voor meisjes van de laagste kaste op. Tijdens een epidemie verpleegde Savitrabi honderden kinderen die besmet waren met de virus. Savitrabhi bezweek aan de ziekte toen ze besmet werd door een van de kinderen.

In de jaren ’50 begon de focus van het feminisme in India zich steeds meer te verplaatsen naar gelijke rechten voor vrouwen op de werkvloer, zoals het krijgen van eerlijke lonen. Ook begonnen vrouwen steeds vaker werkzaam te zijn in de politiek, hoewel dit percentage nog steeds zeer klein was. Devaki Jain heeft als economische feminist veel onderzoek gedaan naar de rol val vrouwen in de politiek. Zo vraagt ze in haar artikel To Be Or Not To Be om erkenning van vrouwen die in de politiek zitten.

Devika Jain

Devaki Jain

Devaki Jain, geboren in 1933, kreeg door haar welvarende familie de kans om te studeren aan de Universiteit van Oxford. In haar publicaties richt ze zich vooral op de positie van de vrouw in de samenleving van India. In een onderzoek van de Verenigde Naties laat Devaki zien dat de contributie vrouwen een belangrijke rol hebben gespeeld bij bepaalde ontwikkelingen.

Hoewel er op papier veel veranderd is voor de vrouwen in India, is dit in het praktijk nog lang niet altijd het geval. Abortus vanwege het geslacht, moord op jonge meisjes en vrouwenhandel zijn tot op de dag van vandaag nog steeds kenmerkend voor India. Bovendien hebben veel vrouwen in India nog steeds te maken met seksueel geweld.

De verkrachting en moord van de 23-jarige studente is vooral voor veel vrouwen een wake-up call. Wekenlang is India het decor voor demonstraties tegen het geweld van vrouwen. De tijd zal echter zeggen of er daadwerkelijk een einde komt aan de ongelijke behandeling van de vrouwen in het land van kleur en chaos.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s